Աղջիկներ բռնվեք,,,այլևս . . .

Այդ իսկ պատճառով էլ նրանք ամեն ինչ անում են՝ կույս աղջկա հետ ամուսնանալու համար։

 

Եվ չնայած նրան, որ շատ մարդիկ դիմում են բժշկական ստուգումների և այդ ճանապարհով են ստուգում կուսությունը, այդ մեթոդը ամբողջովին անիմաստ է։

Եվ դա բնական է, քանի որ 21 –րդ դարում հնարավոր է վերականգնել կուսաթաղանթը, ինչպես նաև կան սեքսով զբաղվելու մի շարք այլ ձևեր, որոնք ֆիզիկապես ոչ մի հետք չեն թողնում աղջկա վրա։

Այս ամենը գիտակցելուց հետո պետք է հասկանալ, որ ավելի հավաստի տարբերակը հոգեբանորեն դա պարզելն է, քանի որ անկախ ամեն ինչից, հոգեբանությունը փոխելը շատ դժվար է։

Իհարկե, աղջիկները կարող են թաքցնել այդ նշանները, սակայն երկար շփման դեպքում դա անհնար կլինի։

Այս հոդվածով Ձեզ եմ ներկայացնում 6 գաղտնի ապացույց, որոնք փաստում են, որ աղջիկը իրականում կույս չի։

ՈՒՇԱԴՐՈՒԹՅՈՒՆ. Այս նշանները պետք չէ միանշանակ հիմք ընդունել որևէ ենթադրություն անելու համար, սակայն քիչ է հավանական նաև այն, որ դրանցից մի քանիսը պարզապես կհամընկնեն։

Ուղիղ հարց. Եթե աղջիկը կույս է, ապա Ձեր հարցին կպատասխանելի ամաչելով, սակայն հանգիստ տոնով։

Իսկ կուսությունը կորցրած աղջիկը կարող է նյարդայնանալ նման հարցից և չափազանց ագրեսիվ կերպով պատասխանել։

Խոսակցություններ սեքսի մասին. Եթե աղջիկը հեշտությամբ է ներգրավվում սեքսի մասին խոսակցություններում, ապա նա հավանաբար կույս չէ։

Կույս աղջիկը չունի այդ թեմայով խոսելու համար անհրաժեշտ փորձը և ամեն գնով կխուսափի այդ մասին խոսելուց։

Պահվածք. Տղամարդու հետ ազատ պահվածքը կարող է փաստել այն, որ աղջիկը իրականում կույս չէ, քանի որ կույս աղջկա համար շատ դժվար է ինքնադրսևորվել հակառակ սեռի ներկայացուցչի մոտ։

Եվ հիշեք, որ արտաքին տեսքից հնարավոր չէ պարզել աղջկա կուսությունը։

Այս նշանները նույնպես միանշանակ չեն, սակայն եթե դրանք նկատում եք, ապա միանշանակ մտածելու առիթ ունեք։

German chemist Leopold Gmelin worked with this system, and by 1843 he had identified ten triads, three groups of four, and one group of five. Jean-Baptiste Dumas published work in 1857 describing relationships between various groups of metals. Although various chemists were able to identify relationships between small groups of elements, they had yet to build one scheme that encompassed them all.[64]

In 1857, German chemist August Kekulé observed that carbon often has four other atoms bonded to it. Methane, for example, has one carbon atom and four hydrogen atoms.[66] This concept eventually became known as valency, where different elements bond with different numbers of atoms.[67]

In 1862, Alexandre-Emile Béguyer de Chancourtois, a French geologist, published an early form of periodic table, which he called the telluric helix or screw. He was the first person to notice the periodicity of the elements. With the elements arranged in a spiral on a cylinder by order of increasing atomic weight, de Chancourtois showed that elements with similar properties seemed to occur at regular intervals. His chart included some ions and compounds in addition to elements. His paper also used geological rather than chemical terms and did not include a diagram. As a result, it received little attention until the work of Dmitri Mendeleev.[68]

Julius Lothar Meyer’s periodic table, published in «Die modernen Theorien der Chemie» (1864)[69]
In 1864, Julius Lothar Meyer, a German chemist, published a table with 28 elements. Realizing that an arrangement according to atomic weight did not exactly fit the observed periodicity in chemical properties he gave valency priority over minor differences in atomic weight. A missing element between Si and Sn was predicted with atomic weight 73 and valency 4.[69] Concurrently, English chemist William Odling published an arrangement of 57 elements, ordered on the basis of their atomic weights. With some irregularities and gaps, he noticed what appeared to be a periodicity of atomic weights among the elements and that this accorded with «their usually received groupings».[70] Odling alluded to the idea of a periodic law but did not pursue it.[71] He subsequently proposed (in 1870) a valence-based classification of the elements.[72]

Newlands’ periodic table, as presented to the Chemical Society in 1866, and based on the law of octaves
English chemist John Newlands produced a series of papers from 1863 to 1866 noting that when the elements were listed in order of increasing atomic weight, similar physical and chemical properties recurred at intervals of eight. He likened such periodicity to the octaves of music.[73][74] This so termed Law of Octaves was ridiculed by Newlands’ contemporaries, and the Chemical Society refused to publish his work.[75] Newlands was nonetheless able to draft a table of the elements and used it to predict the existence of missing elements, such as germanium.[76] The Chemical Society only acknowledged the significance of his discoveries five years after they credited Mendeleev.[77]

In 1867, Gustavus Hinrichs, a Danish born academic chemist based in America, published a spiral periodic system based on atomic spectra and weights, and chemical similarities. His work was regarded as idiosyncratic, ostentatious and labyrinthine and this may have militated against its recognition and acceptance.[78][79]

Be the first to comment on "Աղջիկներ բռնվեք,,,այլևս . . ."

Leave a comment

Your email address will not be published.


*